نقد و بررسی بازی Luna Abyss | رقص مرگبار گلوله ها

در این بخش از نقد و بررسی بازی Luna Abyss به نقطه قوت اصلی آن، یعنی گیم‌پلی پرانرژی و جذاب می‌رسیم. بخش‌های ابتدایی بازی واقعاً حوصله‌سربر هستند؛ سلاح داغ می‌کند، دشمن‌ها فقط چند مدل ساده‌اند و قفل خودکار هم بیش از حد دقیق هدف می‌گیرد.

اما به‌محض اینکه به بخش‌های بعدی می‌رسید و شاتگان را به دست می‌آورید ــ که می‌تواند شیلدهای آبی را از بین ببرد ــ بازی تازه کمی چالش‌برانگیز می‌شود. از اینجا به بعد، مهارت‌های مختلفی مثل پرش دوبل، استفاده از سلاح‌های گوناگون برای شیلدهای متفاوت، Grappling Hook و حتی قابلیت تصاحب (Possession) وارد بازی می‌شوند؛ قابلیتی که به شما اجازه می‌دهد کنترل بدن یک دشمن دیگر را به دست بگیرید. سیستم مهمات هم شبیه نسخه اصلی Mass Effect است؛ مهمات تمام نمی‌شود، بلکه سلاح داغ می‌کند و باید آن را عوض کنید یا صبر کنید تا خنک شود.

اکشن واقعی از اواسط بازی آغاز می‌شود. آرناهای بسته‌ای شبیه Doom Eternal، درهای بسته، تعداد زیاد دشمنان و نیاز به یک رقص مرگبار میان گلوله‌ها، بازی را به اوج خودش می‌رساند.

نقطه‌ضعف بزرگ بازی تکرار است. دشمن‌ها محدودند و چند مدل مشخص را مدام در آرناهای مختلف می‌بینیم. بعد از یکی دو ساعت، الگوی حرکتشان قابل‌پیش‌بینی می‌شود و مبارزه‌ها به یک روند تکراری تبدیل می‌شوند. تعادل سختی هم چندان خوب نیست؛ بازی گاهی خیلی آسان است، گاهی ناگهان خیلی سخت می‌شود و بعد دوباره آسان می‌گردد. اگر می‌خواهید واقعاً از جنبه Bullet Hell بازی لذت ببرید، بهتر است سراغ درجه سختی بالا بروید.

بخش پلتفرمینگ هم واقعاً زیبا طراحی شده است؛ از پرش‌های بلند روی پرتگاه‌های عظیم گرفته تا پرش و سر خوردن از بالکن‌ها، و حتی تصاحب بدن موجودات برای رسیدن به نقاط دوردست.

اما در مقابل، بخش‌هایی از بازی که شما را به سلول زندان برمی‌گرداند و فقط اجازه می‌دهد کتابخانه را بخوانید، ضعیف و بی‌معنی طراحی شده‌اند. این قسمت‌ها انگار محتوایی بوده‌اند که حذف شده یا هنوز کامل نشده‌اند.