امروز در مقاله‌ی نقد و بررسی بازی ایرانی «کسی اینجاست: Someone Is Here 2» قصد داریم به تمامی نقاط قوت و ضعف این عنوان بپردازیم؛ بازی‌ای ایرانی که در دو نسخه‌ی اندروید و ویندوز منتشر شده، اما با مشکلات فراوانی نیز مواجه بوده است. در ادامه همراه گیم‌بلید باشید.
آنچه در این مقاله می خوانید...
معرفی بازی
این بازی توسط استودیو LP Game منتشر شده و در واقع ادامه‌ای بر نسخه‌ی اول آن محسوب می‌شود. با این حال، به دلیل مشکلات موجود و قدیمی بودن نسخه‌ی نخست، در این مطلب مستقیماً به سراغ نقد و بررسی نسخه‌ی دوم رفته‌ایم.
این عنوان در سبک معمایی و ترسناک عرضه شده است، اما در هر دو بخش چندان موفق عمل نمی‌کند و نتوانسته آن‌طور که باید مخاطب را سرگرم کند. بازی به‌طور کامل در ایران ساخته و منتشر شده و از محتوای فارسی و دوبله‌ی فارسی نیز بهره می‌برد.
«Someone Is Here 2» در سال 2026 منتشر شده و به‌صورت رایگان در اختیار کاربران قرار گرفته است. در ادامه به بخش داستانی بازی می‌پردازیم تا ببینیم آیا روایت آن ارزش دنبال کردن دارد یا خیر.
داستان بازی
اکنون به بخش داستانی بازی می‌رسیم. داستان این عنوان در ادامه‌ی نسخه‌ی اول روایت می‌شود و به‌احتمال زیاد بدون تجربه‌ی نسخه‌ی نخست، درک کامل اتفاقات آن چندان آسان نخواهد بود. بازی بار دیگر با صحنه‌ای آغاز می‌شود که شخصیت اصلی در حالت بیهوشی قرار دارد و سپس با صدای فردی که احتمالاً در نسخه‌ی اول با او آشنا شده‌ایم، روند روایت ادامه پیدا می‌کند.
در حدود ۳۰ تا ۶۰ دقیقه‌ای که بازی را تجربه کردم، بخش عمده‌ی روایت حول محور پدر و مادر شخصیت اصلی و همچنین سازنده‌ی مکانی که در آن حضور دارید می‌چرخد. در مجموع، با توجه به بودجه‌ی محدود پروژه، می‌توان از برخی ضعف‌های داستانی چشم‌پوشی کرد و روایت را در حد قابل قبول ارزیابی کرد.
با این حال، داستان بازی تنها تا حدی توانایی جذب مخاطب را دارد و فراتر از آن، نکته‌ی قابل‌توجه دیگری برای اشاره دیده نمی‌شود.
گرافیک و بهینه سازی بازی
بگذارید کمی درباره گرافیک بازی صحبت کنیم. از نظر بصری، بازی کیفیت خوبی دارد و در مجموع قابل قبول به نظر می‌رسد. اما نکته عجیب اینجاست که در توضیحات بازی گفته شده تنها به ۴ گیگابایت رم نیاز دارد، در حالی که عنوانی با حجمی کمتر از ۱ گیگابایت، هنگام اجرا بیش از ۱۰ گیگابایت از رم سیستم را درگیر می‌کند.
سؤال دیگر این است که چگونه چنین بازی‌ای می‌تواند تا این حد به سیستم فشار وارد کند؛ به طوری که حتی بازی سنگینی مثل Red Dead Redemption 2 هم سیستم را به این اندازه داغ نمی‌کند. دمای سیستم هنگام اجرای این بازی تا حدود ۸۲ درجه بالا می‌رود، در حالی که هنگام اجرای RDR2 حتی به ۸۰ درجه هم نمی‌رسد.
در مجموع باید گفت بازی از نظر بهینه‌سازی عملکرد خوبی ندارد و به‌هیچ‌وجه بهینه نیست. اگر بخواهم مهم‌ترین دلیلی که باعث شد بعد از حدود ۳۰ دقیقه بازی آن را ببندم بگویم، همین فشار بیش از حد روی سیستم بود. البته مشکلات دیگری هم وجود داشت، اما دست‌کم در این بخش می‌توان چنین نتیجه‌ای گرفت.
گیم پلی بازی
حالا که از بخش داستان و گرافیک عبور کردیم، بهتر است به سراغ گیم‌پلی بازی برویم. این بخش نسبت به قسمت‌های دیگر وضعیت بهتری دارد. انیمیشن‌ها و حرکات شخصیت‌ها به شکل قابل‌قبولی پیاده‌سازی شده‌اند و از این نظر می‌توان امتیاز خوبی برای بازی در نظر گرفت. اگر سیستم نسبتاً قدرتمندی داشته باشید، بازی با فریم‌ریت مناسب و تجربه‌ای روان اجرا می‌شود.
گرافیک بازی نیز در چند سطح مختلف قابل تنظیم است و می‌توان آن را برای سخت‌افزارهای متفاوت بهینه کرد. در جریان گیم‌پلی، شما با استفاده از المان‌ها و سرنخ‌هایی که در محیط پیدا می‌کنید، پیشروی می‌کنید و اطلاعات بیشتری از داستان به‌دست می‌آورید.
در تجربه شخصی من، تا جایی پیش رفتم که بازی وارد فضایی تاریک و ساکت می‌شود؛ حالتی شبیه یک هزارتو که باید راه خروج را پیدا کنید. با اینکه این بخش می‌توانست جذاب باشد، اما انتظار داشتم محیط پویاتر و متنوع‌تری ارائه شود، نه اینکه تنها با چند دیوار تکراری روبه‌رو باشیم و مسیر را صرفاً با عقب‌وجلو رفتن پیدا کنیم.
در مجموع، اگر تمام این موارد را کنار هم قرار دهیم، نتیجه چندان دلچسبی به‌دست نمی‌آید. حتی با وجود داستان و گیم‌پلی نسبتاً قابل‌قبول، ترکیب نهایی نمی‌تواند تجربه‌ای کاملاً رضایت‌بخش ارائه دهد.
نقاط قوت و ضعف
بازی Someone Is Here 2 به‌عنوان دنباله‌ای از نسخه‌ی نخست خود، تجربه‌ای ایرانی در سبک معمایی و ترسناک ارائه می‌دهد که تلاش کرده با گرافیک چشم‌نواز و دوبله‌ی فارسی، جای خود را در میان آثار مستقل پیدا کند. هرچند بازی در برخی جنبه‌ها مانند اجرا و گرافیک قابل‌قبول ظاهر شده، اما مشکلات فنی و ضعف در روایت داستان باعث شده تجربه‌ی کلی آن چندان رضایت‌بخش نباشد.
نقاط قوت
- گرافیک قابل‌قبول: طراحی محیط‌ها و نورپردازی در مقایسه با آثار مستقل داخلی کیفیت خوبی دارد.
- دوبله و محتوای فارسی: تجربه‌ای بومی و قابل‌درک برای مخاطب ایرانی ایجاد کرده است.
- انیمیشن و حرکات طبیعی: اجرای نسبی روان در بخش گیم‌پلی، به‌ویژه در سیستم‌های متوسط به بالا.
- قابلیت تنظیم گرافیک در چند سطح: امکان اجرای بازی روی سخت‌افزارهای مختلف.
- فضای تاریک و مرموز: پتانسیل ایجاد حس ترس و اضطراب، مخصوصاً در مراحل پایانی.
نقاط ضعف
- بهینه‌سازی بسیار ضعیف: مصرف رم و دمای سیستم به شکل غیرمنطقی بالا، که حتی می‌تواند به سخت‌افزار آسیب بزند.
- روایت ناپیوسته و کم‌عمق: بدون تجربه‌ی نسخه‌ی اول، داستان قابل‌درک نیست و جذابیت کافی ندارد.
- محتوای محدود و محیط‌های تکراری: طراحی مراحل ساده و بدون تنوع، مخصوصاً در بخش‌های تاریک بازی.
- عدم جذب کافی مخاطب: گیم‌پلی در ادامه‌ی بازی خسته‌کننده می‌شود و انگیزه‌ی پیشروی کاهش می‌یابد.
- مشکلات فنی متعدد: از کندی‌های غیرمنتظره گرفته تا مصرف بیش از حد منابع سیستم.
جمع بندی و نمره دهی
در نهایت به بخش پایانی مقاله می‌رسیم؛ جایی که باید به این سؤال پاسخ دهیم که آیا این بازی ارزش تجربه کردن را دارد یا نه. پاسخ کوتاه این است: خیر. با توجه به مشکلات جدی در بهینه‌سازی و فشار غیرعادی که بازی به سیستم وارد می‌کند، در حال حاضر تجربه آن چندان منطقی به نظر نمی‌رسد و عملاً ارزش زمانی که برایش صرف می‌کنید را ندارد.
با این حال، باید گفت تلاش تیم سازنده قابل احترام است و دیدن تولید بازی‌های ایرانی همچنان جای تشویق دارد. اما پیشنهاد می‌شود تیم سازنده به جای تمرکز روی انتشار سریع نسخه‌های جدید، زمان بیشتری را صرف بهینه‌سازی، انتشار به‌روزرسانی‌ها، رفع مشکلات فنی و افزایش کیفیت کلی محصولات خود کند.
در مجموع، با وجود اینکه بازی پروژه‌ای کم‌هزینه به نظر می‌رسد، پتانسیل پیشرفت بیشتری داشت. با این حال در تجربه شخصی من، نه معماهای بازی جذابیت خاصی داشتند و نه حس ترس و دلهره‌ای که از یک عنوان ترسناک انتظار می‌رود در آن دیده می‌شد. تنها چیزی که در بازی با آن روبه‌رو شدم چند موجود شبیه به موجودات فضایی بود که حتی چندان هم ترسناک به نظر نمی‌رسیدند.
