کاربر دیگری این موضوع را به سیستم افتخار (Honor) بازی مرتبط دانسته و توضیح داده است که اگر افتخار آرتور پایین باشد، نقاشی‌ها حالتی خشن، عصبی و نازیبا پیدا می‌کنند؛ به‌گونه‌ای که انگار آرتور از انجام این کار بیزار است و صرفاً آن را از روی اجبار انجام می‌دهد. در مقابل، زمانی که افتخار آرتور بالا باشد، دست‌خط منظم‌تر و طراحی‌ها ظریف‌تر و دلنشین‌تر می‌شوند؛ بازتابی از آرامش درونی و پذیرش سرنوشت.
نکته جالب‌تر، جزئیاتی است که حتی به رفتار بازیکن نیز وابسته است. یکی از طرفداران اشاره کرده که اگر بازیکن پیش از شکار و پوست کندن حیوانات، آن‌ها را با دوربین شکاری مشاهده کند، نقاشی‌های مربوط به همان حیوانات در دفترچه آرتور دقیق‌تر، پرجزئیات‌تر و واقع‌گرایانه‌تر ثبت می‌شوند. این موضوع نشان می‌دهد که توجه، صبر و نگاه انسانی‌تر بازیکن، مستقیماً روی برداشت هنری آرتور اثر می‌گذارد.
این سطح از جزئیات بار دیگر ثابت می‌کند که Red Dead Redemption 2 تنها یک بازی جهان‌باز نیست، بلکه یک مطالعه عمیق روی شخصیت، اخلاق، زوال جسم و تغییرات روحی انسان است. بیماری سل آرتور مورگان نه‌تنها سرنوشت او را رقم می‌زند، بلکه حتی در ظریف‌ترین عناصر بازی (از دست‌خط گرفته تا نقاشی‌های دفترچه‌اش) ردپایی ماندگار از خود به‌جا می‌گذارد؛ جزئیاتی که تنها با دقت و گذر زمان، خود را به بازیکن نشان می‌دهند.
